2 ปี เต็มๆ ระหว่างเรา

2 ปี เต็มๆ ระหว่างเรา
เธอไม่ยอมสิ้นใจตาย เหมือนเพื่อนอื่นๆ
และผมก็ไม่คิดจะทำอะไร นอกเสียจากแวะเวียน
มามอง… วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า!!

เราไม่มีความหวังต่อกันเลย แม้นิดเดียว…

จนมาปีนี้… ฝนมาเร็ว จนเธอเผลอเบิกบาน
ผมเองก็ เบิกบานจนลืมตัว กระโจนไปปลาบปลื้ม และดูแลเธอ

3-4 ปีมานี่ ผมลำบากเธอก็เข้าใจ เธอมาอยู่นี่ อยู่กับผม เธอไม่พร้อมผมก็เข้าใจ…

เราเข้าใจกัน….

ขอบคุณที่เคียงข้างกัน “ตงไต้หวัน”

ขอบคุณพี่ทุ่ง ที่ให้มาขยายพันธุ์ รอดต้นเดียว นี่แหละ

“1 ทศวรรษ ไร่ทวนลม” ผมอาจจะต้องเล่าถึง งานด้านชุมชนด้วย

“1 ทศวรรษ ไร่ทวนลม” ผมอาจจะต้องเล่าถึง งานด้านชุมชนด้วย เพราะเป็นหนึ่งในแรงผลักดันให้ตัดสินใจหันหน้ากลับมาสู่บ้านเกิด ก่อนหน้านั้น 2-3 ปี ผมทำงานกับกลุ่มนักศึกษาคนหนุ่มสาว ความเกี่ยวเนื่อง ความผูกพัน ทำให้ผมเริ่มก้าวแรกจริงๆจังๆ กับชุมชนบ้านเกิด ด้วยการนำน้องๆ นักศึกษาเข้ามาบุกเบิกพื้นที่ เปิดตัวพันธกิจทางความคิด ด้วยค่าย”เพื่อน้องชายแดน” เป้าหมายส่วนหนึ่งได้ให้อะไรดีๆ แก่เด็กๆ ในชุมชน เป้าหมายสองได้สร้างคนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ๆ และเป้าหมายสามได้เปิดตัวให้ชุมชนเห็นความตั้งใจ ค่ายนี้งบประมาณน้อยมาก อาศัยเงินจากการเปิดหมวกและเพื่อนๆน้องๆเรี่ยไรสมทบ พอได้ค่าอาหารและค่าปูนเพียงเล็กน้อย เป็นกิจกรรมแรกในชีวิตที่ทำกิจกรรมด้วยทุนน้อยมาก ทุกอย่างจึงต้องช่วยตัวเอง ตั้งแต่อาหาร และวัสดุ อุปกรณ์

ความแร้นแค้นลำเค็ญ ในความพยายามทำให้เราได้กรำเคี่ยวหัวใจให้หนักแน่น สอนให้เราเผชิญต่อความกลัวในอุปสรรคได้อย่างกล้าหาญ และที่น่าประทับใจคือ เราได้มิตรภาพได้ความเข้าใจในแววตาและได้รอยยิ้มมากมาายบนใบหน้าอันเหน็ดเหนื่อย… แม้ทุกวันนี้ หลายคนก็ยังแวะเวียน เป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกันไม่เสื่อมคลาย